संसार

संसाराच्या गाडीला या
असतात म्हणतात दोन चाके
त्यावर बसून चिल्लीपिल्ली
जिकडे हाकती तिकडे जाते.

गाडीवर या बसावयाला
पिल्ले नव्हती बरेच झाले
कारण दोन चाकांमधले
ऍक्सल आता तुटले आहे.

एक चाक फतकल मारून
तिथेच आता बसले आहे.
कुठे जायचे आणि कशाला
याचे त्याला कोडे आहे.

दुसरे चाक म्हणे जाईन
दूर दूरवर फिरायला,
नकोच आहे मानगुटावर
या गाड्याचा अवजड बोजा!

सफरीत माझ्यातर कधीही
चढाव मुळी येणारच नाही,
आला तरीही समर्थ आहे
उंच कडे चढायलाही!

फतकल मारून बसलेले
चाक कधीकधी हळवे होते.
म्हणते रास्ता सुंदर होता,
सुंदर होता पुढची स्वप्ने!

०९ मे २०१३

संन्यास

उतरवुनी  पर्ण-संभार सगळा
झाड एक संन्यस्त खडे,
आत दृष्टी वळवुनी म्हणे,
शोधीन मी माझी मुळे.

उतरवुनी  पर्ण-संभार सगळा
झाड हे संन्यस्त खडे,
वेड्यापरी याला कधी
असतील का आली फुले?

उतरवुनी  पर्ण-संभार सगळा
झाड हे संन्यस्त खडे,

म्हणते मला प्रत्यक्ष भोगूदे

पाऊस, प्रकाश अन् चांदणे!

पानांस हरवून बसलेले,

झाड हे पुरते खुळे. 

पानांतुनी कळलेच असते

किती पसरली होती मुळे,

पानांतुनी कळलेच असते

हा निंब कि सीताफळे. 

शतपानांनी प्यायले असते

प्रकाश पाऊस चांदणे,

कोकीळ मैना नाही तरीही

राहिलेच असते कावळे!

२७ फेब्रुवारी २०१३